Page ของ ติดปีก แล้วบินไป Chat

เรื่องเล่า สาวข้างบ้าน EP.1/1 ชีวิตในวัยเยาว์
พอเข้าสู่วัยเรียน เข้าประถม1 ก็เรียน ในโรงเรียนประจำหมู่บ้าน ป.1-ป.6 ไม่มีรองเท้านักเรียน ไม่มีกระเป๋าสวยๆ ชุดนักเรีนยใหม่ จำได้ว่าแม่ซื้อให้ 1 ชุด ส่วนที่เหลือ เป็นของบริจาค ที่สภาพยังดี เอามาเลาะชื่อเดิมออก กระเป๋าบริจาค ในตอนนั้นไม่ได้รู้สึกอะไรเกี่ยวกับสิ่งของที่มี ที่ได้มา ความรู้สึกเดียวที่มี คือความดีใจ ตื่นเต้น ที่จะได้เขียน ก.ไก่ ข.ไข่ สมุดดินสอ เป็นของหลวงแจก สุมดเขียนปกสีน้ำตาล มีรูป ในหลวง.ร.9 ประทานสิ่งของให้ เด็ก นร. หนังสือเรียน เป็นของหลวงที่รุ่นพี่เรียนจบ บางเล่มสภาพสมบูรณ์ บางเล่มปกหาย ต้องมาลุ้นเอา ว่าใครจะได้เล่มไหน ชีวิตหลังเลิกเรียน วนอยู่กับการทำการบ้าน เสร็จหุงข้าว ล้างจาน ถูบ้าน รอเวลาแม่กลับจาก ทำไร่ ทำนา มาทำกับข้าวกินในบ้าน ไม่ได้มีเวลา วิ่งเล่นดูทีวี แบบเด็กๆ คนอื่น ยิ่งพอน้องชายคนเล็กเกิด หน้าที่เพิ่มเติม คือ เลี้ยงน้องกระเตงน้องไปทุกที่ เวลาที่แม่ต้องไป ทำไร่ ทำนา เสาร์ อาทิตย์ ซักผ้า เสร็จ จะต้องไป นา เดินเท้าปล่าว จากบ้านไป นา 3-4 กิโลเมตร เพราะบ้านไม่มีรถ แม้แต่จักรยานสักคน ก็ไม่มีใช้ กับข้าว บ้านๆ ง่ายๆ กบ เขียด ปลา เห็ด หน่อไม้ สิ่งเหล่านั้น ได้มากจากการ เสาะหาของป่าและ ท้องนา ประเภท หมู เนื้อไก่ อาหารทะเล ไม่ต้องพูดถึง ร่างกายของเธอ จึงเข้าสู่สภาวะขาดไอโอดีน และเลือดจาง เป็นของแถม

เรื่องเล่า สาวข้างบ้าน EP.1/1 ชีวิตในวัยเยาว์
เด็กหญิง เกิดมาในครอบครัวยากจน พื้นฐานครอบครัว แม่จบป.4 พ่อจบป.4 เป็นลูกชาวไร่ชาวนา เธอเป็นลูกสาว คนกลาง มีพี่ชาย น้องชาย ร่วมสายเลือด 2 คน ตั้งแต่จำความได้ ชีวิตวัยย์เด็ก คือต้องทำงาน หาบน้ำ หุงข้าว ซักผ้า ทำงานบ้าน ตั้งแต่ อายุ 6 ขวบ บ้านไม่มีทีวี ไม่มีสิ่งอำนวยความสะดวก ไม่มีพัดลม ไม่มีตู้เย็น ใช้เตาฟืน หาบน้ำจากแม่น้ำโขง มาแกว่งสารส้ม ใช้อุปโภค ไปเข็นน้ำบ่ ในพื้นที่ ค่าย ตชด. มาเพื่อใช้ดื่มกิน สมัยนั้น ขนมต่อละ 50 สตางค์ เรียกว่า ชีวิตชนบท เต็มรูปแบบ

กู ก็ยังบ้า คุยกับมัน