เมื่ออายุมากขึ้น ฉันจึงพบว่า “วันแห่งความรัก ไม่ได้มีไว้เพื่อรอใครมารักเรา แต่มีไว้เตือนว่าเราควรรักตัวเองให้มากพอ” สมัยก่อนเราอาจเฝ้ารอช่อดอกไม้ รอข้อความหวาน ๆ หรือรอให้ใครสักคนทำให้หัวใจเต้นแรง แต่พอผ่านความสัมพันธ์ ผ่านความหวัง และผ่านความผิดหวังมาแล้วหลายครั้ง เราจึงเข้าใจว่า ความรักที่มั่นคงที่สุดไม่ใช่ความรักที่ได้มาในวันพิเศษ แต่คือความรักที่เราให้ตัวเองในวันธรรมดา วันที่เราเหนื่อยจากงาน วันที่รู้สึกไม่เก่งพอ วันที่เงียบจนได้ยินเสียงหัวใจตัวเองชัดที่สุด วันแห่งความรักจึงไม่จำเป็นต้องมีใครจับมือ แค่เราจับมือหัวใจตัวเองไว้แน่น ๆ ก็พอ เพราะความสุขที่แท้จริง เริ่มต้นจากการที่เราไม่ทิ้งตัวเองในทุกฤดูกาลของชีวิต
รักตัวเองไม่เจ็บสักครั้งเลย ใช่ไหมค่ะ!!!