วันนี้รู้สึกดีปนทุกข์ วันนี้ว่างไม่มีงานเลยบอกพ่อพาไปกินข้าวหน่อย(ขับรถไม่เป็น) ซื้อข้าวมากินบ้าน ระหว่างทาง เจอคนเก็บขยะขี่ซาเล้งกำลังเก็บสภาพก็ตามจินตนาการแต่ละคนเลยไม่สะอาด ผมรุงรังอยู่แล้ว แต่ที่เอ๊ะคือคนที่เก็บคือเพื่อนสมัยเรียน ประถมด้วยกัน ซึ่งสมัยนั้นเรียนโรงเรียนวัด ก็จะมีทั้งเด็กเกเร ยากจน แต่ของผมคือเน้นใกล้บ้าน พ่อขี่รถมารับไปกินข้าวข้างนอกทุกวันจนเขามาห้ามนั่นแหละ แต่ในความทรงจำผม ไอ้คนนี่นิสัยใช้ได้ถ้าเทียบกับเด็กคนอื่นๆ เลยบอกพ่อว่าเพื่อนหนูมั้งนั่น(เพราะมองเห็นข้างหลัง) พ่อเลยบอกถ้าใช้ก็ให้ตังค์ไหมละ เลยบอกว่าเอาดิให้เท่าไหร่ พ่อบอกร้อยนึงเลยวนรถไปหา ทันทีที่ลงไป มันพูดว่า หวัดดีครับน้า คือมันเรียกทุกคนว่าน้าหมด เลยทักสวนไปว่า จำกูได้เปล่า ที่เราเรียนประถมด้วยกัน มันก็บอกจำได้ ยื่นเงินให้แล้วขึ้นรถเลย ในความเป็นจริงมันจำผมไม่ได้หรอก แต่ผมจำเพื่อนสมัย อนุบาล ประถม ได้ค่อนข้างดี ไม่มีการถ่ายรูปหรือวิดีโอใดๆจะคิดว่าเป็นเรื่องเล่าก็ได้ บางทีการจำอะไรไม่ได้หรือลืมอะไรไปอาจจะเป็นเรื่องดีสำหรับคนจดจำเก่งก็ได้ เพราะทุกวันนี้ค่อนข้างทรมานกับความทรงจำตัวเองพอสมควร 🪴