🪽
ยามเมื่อคนเรารัก ถ้อยคำย่อมลึกซึ้ง
เพียงร้องขอ ก็พร้อมมอบใจ
ยามเบื่อหน่ายกลับทิ้ง ชิงชัง
เฝ้ามองหาความพลาดพลั้งในความสัมพันธ์
ความผูกพันคงเหลือไว้เพียงความห่างเหิน
ต่างหมางเมิน เกลียดชังฉันใด

บทแรกเริ่มจากรัก หลง
ห่วงหากันฉันยอมปล่อยตัวหัวใจ
บทต่อไปเธอหาย เย็นชา
ทิ้งกันฉันเองที่ผิดทุกครา
บทสุดท้ายคือเหลือเพียงควา
คลุมเครือ หมางเมิน เหินห่าง
เราสองต้องลา
สายสมกับแสงจันทร์
ก็เหมือนรักสาวหนุ่มเยาว์วัย