ณ ร้านซูชิแห่งหนึ่งในประเทศญี่ปุ่น หมึกยักษ์ตัวหนึ่งได้ดิ้นรนต่อสู้ครั้งสุดท้ายเพื่อชีวิตของมัน และเชฟก็ไม่อาจมองข้ามมันไปได้

ขณะที่เชฟกำลังเตรียมทำอาหารจากหมึกยักษ์ที่ถูกแช่เย็นไว้บนน้ำแข็ง อยู่ๆ หนวดข้างหนึ่งของมันก็เกิดเคลื่อนไหวขึ้นมา

ด้วยความตกใจ เชฟจึงวางมีดลงแล้วก้าวถอยออกมา แต่เมื่อเขากลับมามองอีกครั้ง หมึกยักษ์ตัวนั้นก็ได้ใช้หนวดพันรอบด้ามมีด และค่อยๆ เลื่อนมีดไปบนเคาน์เตอร์ ราวกับว่ามันกำลังพยายามต่อสู้เพื่อปกป้องตัวเองเป็นครั้งสุดท้าย

เชฟค่อยๆ แกะมีดออกจากหนวดของมันอย่างระมัดระวัง แต่แทนที่จะทำอาหารต่อ เขากลับหยุดกระบวนการทั้งหมดลงทันที

เขาบรรจุหมึกยักษ์ลงในน้ำ พาเดินทางไปยังชายฝั่ง แล้วปล่อยมันกลับคืนสู่ท้องทะเล

เมื่อมีคนถามว่าทำไมเขาถึงยอมทิ้งวัตถุดิบมื้อหรูราคาแพงเช่นนี้ เชฟได้ตอบกลับมาว่า:

“มันดิ้นรนพยายามจะมีชีวิตอยู่ถึงขนาดนี้ ผมคงทำใจพรากชีวิตมันไปไม่ลงจริงๆ”

หมึกยักษ์ตัวนี้เดินทางเข้าร้านมาในฐานะอาหารมื้อเย็น แต่กลับได้เดินจากไป... เพียงเพราะชายคนหนึ่งเคารพในการต่อสู้ครั้งสุดท้ายเพื่อชีวิตของมัน

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ผลประโยชน์ไม่ใช่สิ่งที่สำคัญที่สุดเสมอไป: การยึดมั่นในความถูกต้องและความเห็นอกเห็นใจ อาจทำให้เราต้องเสียผลประโยชน์ทางวัตถุไปบ้าง (เหมือนเชฟที่ยอมทิ้งวัตถุดิบราคาแพง) แต่สิ่งที่เราจะได้กลับมาคือความสุข และความโปร่งใสในจิตใจที่เงินทองก็ซื้อไม่ได้