ได้เลยครับ เราต่อจากคอนเซ็ปต์ “ชายผู้มีด้านที่ไม่มีใครรู้จัก

ตอนที่ 1 — รอยยิ้มของคนแสนดี

“ภาคิน” เป็นชายหนุ่มที่ใคร ๆ ก็รัก

เขาพูดจาดี ช่วยเหลือคนรอบตัว และไม่เคยมีประวัติมีปัญหากับใคร

วันหนึ่ง เพื่อนสนิทของเขาหายออกจากบ้านโดยไม่มีใครรู้ว่าไปไหน

สิ่งที่แปลกคือ…

ภาคินเป็นคนสุดท้ายที่ได้พบเขา

ตำรวจเรียกภาคินมาสอบถาม

แต่เขากลับตอบทุกคำถามอย่างใจเย็น

> “ผมเองก็เป็นห่วงเขาเหมือนทุกคนครับ”



ไม่มีพิรุธ
ไม่มีอารมณ์ผิดปกติ
ไม่มีคำพูดที่น่าสงสัย

จนตำรวจเกือบเชื่อว่าเขาไม่เกี่ยวข้อง

แต่ก่อนกลับ ตำรวจถามคำถามหนึ่ง

> “คุณทะเลาะกับเขาครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่?”



ภาคินนิ่งไปเพียงเสี้ยววินาที

แล้วตอบว่า

> “ผมจำไม่ได้ครับ”



คืนนั้น ภาคินกลับถึงบ้าน

เขาเปิดลิ้นชัก หยิบโทรศัพท์เครื่องเก่าออกมา

บนหน้าจอมีข้อความสุดท้ายจากเพื่อนของเขา

“ถ้าฉันหายไป อย่าไว้ใจภาคิน”

ภาคินอ่านข้อความนั้นด้วยสีหน้าสงบนิ่ง

ก่อนจะลบข้อความ

แล้วพูดกับตัวเองเบา ๆ

> “นายจำเรื่องของเราได้เยอะเกินไปแล้ว”



ตัดจบตอนที่ 1

แต่ในตอนที่ 2 คนดูจะพบว่า…
ข้อความนั้นไม่ได้ถูกส่งจากโทรศัพท์ของเพื่อน

และภาคินเองก็ไม่ได้เป็นคนเปิดโทรศัพท์เครื่องนั้นเป็นคนแรก

นี่จะทำให้เรื่องเริ่มเล่นกับคำถามว่า
“ถ้าหลักฐานทุกชิ้นถูกจัดวางไว้แล้ว เราจะรู้ได้อย่างไรว่าอะไรคือความจริง?”