บางครั้ง

ช้านก็กลืนก้อนความเสียใจ ลงคอลงท้องไป
จนอิ่มแทนข้าว ไม่มีใครเห็นหรอก
มีแค่ตัวช้านที่เห็น ช้านก็พยายามทุกอย่าง
ทั้งปรับ ทั้งเปลี่ยน ทั้งคอยมอง
คอยจดจำอันไหนชอบ อันไหนไม่ชอบ
จนลืมไปละ ตัวเองเป็นคนแบบไหน

ก็เคยหวัง แต่ก็รู้ว่าไม่ควรจะมีหวัง
เอาจริง ช้านก็อยากได้แค่คนรัก
ที่นั่งข้างๆ ตอนเหนื่อยหันมามองก็ยังเจอ
แบบไม่ต้องพูดอะไรมาก
แค่ถามว่า เหนื่อยมั้ย พักบ้าง ตบบ่าสองสามที

ช้านไม่ต้องการความรักที่ต้องมีCommitment
ไม่ต้องการสถานะใดๆ แค่ยังมีกันอยู่ก็พอ

สงสัย สวรรค์เค้าลืมให้พรช้านมาเกิด
ช้านทำบุญ ก็ไม่เคยขอพรให้ตัวเองมีความสุข
แต่ขอพรให้ทุกคนที่ช้านรู้จัก ไม่เป็นทุกข์

เพื่อนเคยบอกว่า ออกจากถ้ำมามองคนอื่นบ้าง
เรียนรู้คนอื่นบ้าง เมิงเลิกกลัวคนอื่นๆ ที่อยู่รอบมึง
เค้าจะไม่มีความสุข ส่วนเมิงก็แบกทุกข์เอาไว้เอง

ก็อยากจะบอกเพื่อนว่า มันหมดเวลาจะไปเริ่มต้นใหม่
หมดเวลาจะไปเรียนรู้ใครแล้ว อายุมาขนาดนี้แล้ว
หันไปดูแลตัวเองจะดีกว่ามั้ย

อย่างน้อยถ้าวันหนึ่ง จะต้องเรียนรู้ใคร
ก็จะได้ไม่เสียเวลามาดูแลตัวเอง