## บทกวี: ความทรงจำ

ความทรงจำ
ไม่เคยจากไปไหน
เพียงแค่แอบซ่อนตัว
อยู่ในซอกเล็ก ๆ ของหัวใจ

มันอาจมาในรูปของลม
กลิ่นฝน
เสียงเพลงเก่า
หรือแสงแดดอ่อนในเช้าวันหนึ่ง

บางครั้งความทรงจำ
ก็อ่อนโยนเหมือนมือใครคนหนึ่ง
ที่เคยจับไว้แล้วไม่ปล่อย
บางครั้งก็บาดลึก
เหมือนเศษแก้วที่ยังคาอยู่ในรอยยิ้ม

แต่ไม่ว่ามันจะงดงาม
หรือเจ็บปวดเพียงใด
ความทรงจำก็ยังเป็นหลักฐาน
ว่าครั้งหนึ่ง
เราเคยรัก
เคยหวัง
เคยมีชีวิตอยู่จริง

และในคืนที่เงียบที่สุด
ความทรงจำจะค่อย ๆ กลับมา
นั่งข้างเราเงียบ ๆ
ไม่พูดอะไร
มีเพียงหัวใจที่จำได้
ว่าเคยมีบางสิ่ง
สำคัญเหลือเกิน