พักนี้ น่าจะดวงตกในความรู้สึก

หูแว่วบ่อยมาก คิดในใจ
บางที คนพวกนี้ แม่มต้องโดนฟาดปากสักรอบ
ช้านเองก็ได้ข่าวเรื่องเทิร์นโปร ตำแหน่งมาเหมือนกัน

ช้านอยากกลับไปเป็นพนักงานตัวเล็ก เป็นน้องๆ
ของพวกพี่ๆ วิ่งเล่นร่าเริง งานหนักก็สู้กัน งานเบาก็สู้

ช้านจำไม่ได้ละ ช้านร่าเริงครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่
ช้านยิ้มครั้งสุดท้ายตอนไหน หัวโขนที่ใส่แบกไว้
เริ่มรู้สึกหนัก ทุกวัน อารมณ์ทุกอย่าง
ต้องทิ้งไว้หน้าประตู โรงงาน ถอนหายใจแรงๆ
แล้วทำหน้าตึงเปรี๊ยะ เดินเข้าไป

ทุกวันนี้ช้านก็ลืมไปละ ช้านเป็นคนแบบไหน
หลายบุคลิค ตามแต่สถานการณ์ วันละ 108 อารมณ์

แต่ตอนนี้ ช้านต้องเก็บอารมณ์ ขั้นสุด
เมื่อต้องเห็นชิ้นงาน ไม่ตรงปก
กำหมัด แล้วยิ้มอ่อนโยน
แต่ในใจ คือ ไอ้สัส ทำมาจนหัวหงอก
ทำได้แค่นี้หรือ กร๊อดดดดดด

ไปฮะ ไปวัดแพ๊พ กุจะบ้า