ก็ยังคิดถึงอยู่นะ
แต่ก็เข้าใจ ทุกๆ การจากลา
มันก็ต้องเศร้า มันก็เป็นเรื่องธรรมดาที่ต้องเจอ
นั่งคิดๆ ครั้งแรกเลย ที่ใช้ความกล้าทั้งหมดที่มี
เดินออกมาแบบ อารมณ์ที่นิ่งที่สุด
เรามองแล้วว่า ถ้าพื้นที่นั่นมีเราอยู่
แล้วทุกคน ต่างหาความสุขไม่เจอ
เราก็ไม่ควรจะอยู่ตรงนั้นอีก
ยอมเจ็บ แต่ จบ
มันก็ดีกว่าเป็นแผล ที่ไม่มีวันหาย
แล้วต้องใช้ชีวิตอยู่บนความระแวงต่อกัน
มันไม่ได้ทำให้อะไรดีขึ้นมา เหนื่อยกันเปล่าๆ