ตราบใด ที่ยังหายใจ
ชีวิต เริ่มต้นใหม่ได้เสมอ
มันไม่มีอะไรคงอยู่ถาวร
ทุกสิ่งอย่างมันก็เปลี่ยนแปลงไปตามวันเวลา
ก็เหมือนความรัก มันไม่มีอะไรจะตื่นเต้นตลอดไป
พอนานไป ก็เริ่มดูแคลนกัน ชินชากัน แพชชั่นหมด
สุดท้ายก็จบกันไปตามระเบียบวาทะศิลป์

แต่ช้านก็ยังมองว่า ยังไง ความรักก็สวยงามเสมอ
ช้านไม่ใช่คนที่ยึดติดว่า ความรักของช้านต้องมีอีกคน
อยู่ข้างๆ กันเสมอ แต่ช้านมองว่า
ถึงไม่ได้ครอบครอง ก็ยินดีที่จะมองเห็นเค้ามีความสุข
ยินดีที่อย่างน้อยเคยได้ดูแลกัน
ถ้าวันหนึ่งพบว่า จุดนั้นมีเราแล้วเค้าไม่มีความสุข
เราก็พร้อมที่เดินออกมา เพื่อให้เค้าได้ไปพบเจอความสุข

ชีวิตคนมันสั้น ไม่รู้จะตายวันตายพรุ่ง
ในเมื่อยังหายใจ ก็ตักตวงทุกช่วงเวลา
ให้ตัวเองมีความสุขก็พอ
คนเราอะนะ ต่อให้มีความทุกข์
หนีไปเข้าวัด มันก็หนีทุกข์ไปไม่พ้นอยู่ดี
แค่ใช้สติ อยู่ตั้งรับกับมันให้ได้ก็พอ