Page ของ ยินดีกะไทยได้ไปโอลิมปิคคค Chat

อธิฐาน ของพรจากดวงดาว ขอให้เจ้าหลับฝันดีฮะ

HBD หลานลุง 🩷❤️🧡

อยากจะทักทายมากมายแต่ก็มีเงื่อนไข นั่งเหม่อและหลับตาฝันถึงวันเก่าๆ คิดถึงทุกทีก็ทำให้หน้าเปื้อนยิ้มได้ทุกครั้ง ความสุขกับความทรงจำที่มีแค่เรา 2 คนที่รู้

ความเชื่อใจเป็นสิ่งที่สร้างยากสำหรับให้ใครอีกคนจะเชื่อใจ
แต่ที่ผ่านๆ มา ก็ได้พยายามสร้างแล้วสำหรับใครคนนั้น
ซึ่งการสร้างของพยายามนั้นก็ยังถูกไม่มีค่าพอ สำหรับให้ใครคนนั้นเชื่อ
ทำไมกันนะ ไม่เคยมองถึงความตั้งใจละไว้ใจกันบ้าง
เพื่อนๆ พี่คนไหน เคยละเป็นแบบผมบ้าง ทุกคนที่เจอคงมีท้อกันบ้างเนอะ

The letter
เริ่มต้นจาก page แห่งนี้ จากครั้งแรกที่เข้ามากะหาเพื่อนคุยเล่น ด้วยเหตุผลส่วนตัว เมื่อเข้ามาก็มาสะดุดกับรูป รูปนึง เป็นมือยื่นมาจากแถบสีดำ เลยเข้าไปทักเจ้าของที่โพสรูปนี้ ในความคิดอยากรู้ทำไมถึงโพสรูปนี้ ทักไปหลายครั้ง นางไม่ตอบจนจะถอดใจ แต่สุดท้ายนางก็ตอบกลับมา เป็นจุดเริ่มต้น สำหรับการที่เราได้รู้จัก เรา2 คน ก็พูดคุยกันมากขึ้น เถียงกันบ้าง ไม่เข้าใจกันบ้าง ผมถือว่าเป็นเรื่องปกติของความคิด เห็นต่างได้แต่ต้องอยู่กันด้วยเหตุและผล คุยกันจน ทำให้ผมมีความรู้สึกชอบนาง ไม่เคยคิดเลยนะ จะชอบคนผ่านโลกออนไลน์แบบนี้ เคยคิดในใจมันเป็นไปได้หรอ สิ่งเหล่านี้ มันจิงหรอ จนมีเหตุบางอย่างที่ทำให้เราทั้ง 2 คน ไม่ได้คุยกัน 1 ปีเต็มที่ไม่ได้คุยกับนาง เป็น 1 ปีที่ยังรู้สึก ชอบ ทั้งๆที่ผมยังไม่เคยเห็นหน้านางด้วยซ้ำไป 1 ปีที่ห่างกันไป ก็กะว่านางจะโตขึ้น มีความคิดมากขึ้น 1 ปีที่ไม่ได้คุย แต่เป็นการรอคอยอะไรบางอย่างในตัวนาง และแล้วเมื่อผ่านไป 1 ปี ผมก็ตัดสินใจกลับมาคุยกะนางใหม่ นางโกรธผมเป็นฝืนเป็นไฟเลย แต่ก็อยากรู้ใจแหละ ว่า 1 ปีที่ผ่านไป เรายังคงมีความรู้สึกที่พิเศษ กันอยู่อีกมั้ย คำตอบของผม ชัดเจน คือ นางยังคงเป็นคนพิเศษ ทุกสิ่งทุกอย่างย่อมมีอุปสรรค อยู่ที่เราจะแก้ปัญหา อุปสรรคพวกนี้อย่างไร และหมั่นเติมความรู้สึกให้กันและกันอย่างไร ไม่รู้เหมือนกันนะ เราจะพัฒนาความสัมพันธ์ จาก คำว่าชอบ กลายเป็นคำว่ารัก ได้มั้ย สิ่งเหล่านี้คงต้องใช้เวลา ก็คงต้องรอลุ้นกันต่อไปครับ